«Οι μεγάλοι μας τρόμαζαν: “Μην πάτε εκεί και παίζετε γιατί βγαίνει το μαστουρούδι και θα σας πνίξει”. Και όταν σκοτείνιαζε το μαστουρούδι ήταν ο φόβος κι ο τρόμος και δεν τολμούσαμε να περάσουμε απ’ το σχολειό! Ακόμα και καπνό να σπάσουν εκεί δεν τολμούσαν.

Όπως βλέπουμε το κτίριο απέναντί μας, στο αριστερό μέρος πάνω στη γωνία υπήρχε ένα σύμβολο εκεί που δε το καταλαβαίναμε, εμείς τα παιδιά, τι ακριβώς ήταν. Άλλοι έλεγαν ότι πήγαιναν να βάλουν εκεί ένα πέρασμα (ουτζιάκι) για τον καπνό, άλλοι ότι ήταν να βάλουν ένα σήμα, μηνυματικό, αλλά όταν ανέβηκε πάνω ο πραγματικός τεχνίτης μαζί μ’ ένα παιδί, μαθητευόμενο, μικρό παιδί, από μια απροσεξία έσπρωξε ο τεχνίτης το παιδί κι έγινε ατύχημα. Εκεί, λοιπόν, όταν έσπευσαν να πάρουν το «μαστουρούδι» για να το θάψουν, ξαφνικά, λεγόταν, το μαστουρούδι λίγο κινήθηκε.

Ήταν θρύλος που καλλιεργήθηκε απ’ τους μεγάλους σε ηλικία. Όταν εμείς ήμασταν μαθητές του σχολείου υπήρχε εκεί ένας κήπος σχολικός, τον οποίο περιποιούνταν οι μαθητές κι οι δάσκαλοι και όπου υπήρχαν μερικά λαχανικά. Τα τζιαναμπέτκα (άτακτα, ζωηρά) παιδιά πήγαιναν και χαλούσαν μέρος του κήπου, των λαχανικών, παίζοντας με καμιά ψευτομπάλα ή ρίχνοντας πέτρες έσπαζαν και τζάμια.

΄Ισως κι εδώ, σαν το γεφύρι της Άρτας, να πλάστηκε αυτός ο μύθος για να «στεριώσει το σχολειό». Πιθανόν να ήταν κι ένα πραγματικό γεγονός που έδεσε με τον μύθο μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά μέχρι τις μέρες μας, όπως κάθε μύθος».

Μαρτυρία του Δημήτριου Αραμπατζή